I have always compartmentalized my life. I dont know how to do it any other way. Feel ko sasabog ulo ko pag pinagsamasama ko lahat ng aspeto ng buhay ko. Parang kang kumain sa isang party at lahat ng pag kain eh hindi mo lang pinagsama - sama sa isang plato kundi pinaghalo - halo pa imbis na magpabalik balik sa buffet table para tikman isa isa ang mga pagkain. Hindi mo na ma aappreciate ang bawat lasa ng putahe.
-----------------------------------------------
I never seem to understand the concept of moving on.
Alam ko deep inside naiintindihan ko siya but I never seem to grasp what it is really all about or hindi ko lang na e-execute ng mabuti. Pero eto ako, na ka move on na kung tutuusin pero It does'nt feel like it. I did everything I can to stay busy. Yung tipong pagdating ko sa bahay, matutulog nalang ako. Wala ng time mag isip, mag contemplate or ni mag reminisce sa mga bagay bagay. And so masasabi mo na ngang na ka move on na pero bakit ganito yung feeling? Fuck. I hate feeling Neutral.
----------------------------------------------
I get too distracted these days. I get too distracted sa mga BS na nakikita ko sa paligid, sa mga BS ng mga tao. Masyado akong naapektuhan. Pati mga bagay na kailangan ko gawin kailangan ko muna ilista sa isang papel bago ko makaligtaan.
Things to do:
` hanapan ng battery si Zen ( ang aking mp3 player)
`wash clothes every saturday
`buy yogurt
`put xmas deco in storage ( mec, february na...)
-----------------------------------------------
Along time ago, a friend texted me a quote. It has something to with Love and how it dies. Sabi sa quote, Love dies but you dont have to die with it. Ang initial reaction ko nun eh " What the fuck does that mean?"
After 4 to 5 years, nakuha ko ang meaning ng quote. Whew!
----------------------------------------------------
Minsan nalang ako maging excited sa mga bagay bagay ngayon. Kaya kapag na excite ako sa isang bagay, I go for it, aggressively if necessary. I know It will not last long kaya go lang ako ng go. Kapag na turn on ako sa isang bagay, sa isang movie, sa isang libro, sa isang kanta o sa isang piece of art na nakikita ko, talagang I make it a point to be involved. Kasi pag na turn off na ako sa isang bagay mahirap ng bumalik.
--------------------------------------------------------
Masarap makinig ng The Ataris kapag sukang suka ka sa nakaraan mo. No other band can make you feel good about your past. Ang The Ataris lang ang nakaka gawa nun.
-----------------------------------------------------------
I saw yung mga diary ko pre college at post college days. It was tough reading it. I was sooo angry about a lot of things. Angst kung Angst, pare. Ngayon na intindihan ko na yung sinasabi ng erpat ko sakin na minsan natatakot siya kapag galit ako. Kasi grabe talaga ako magalit. Sobrang napa ka patient ko na tao pero pag napatid yun. Shet. Monster. Malalim kasi ang pinang galingan ng mga galit na yan. And yes, I hate to pull the Mom card pero dun nag simula yan lahat. When I lost her, I was so angry. Way way angry for my age. It was a long and rough journey.
But anyway, At first I want to burn it, sobrang dami nung diary. Yun kasi yung mga panahon na sulat ako ng sulat. Hindi ako mapakali nun kapag hindi ako nakakapag sulat. Gusto ko na siyang sunugin kasi tapos na yun eh. Ayoko ng maalala pa. Lahat ng mga bagay na iyon eh nilagay ko na sa kahon at nilabelan na " charge to experience". Pero may mga part kasi na nakakatawa kaya I decided to keep it. Siguro masasabi ko na ngayon na 25 years old na ako, nag mellow down na ako. Hindi na galit katulad ng dati. Yeah sure, my occassional na angst parin, I am still me after all. But not as angry as before. Sa lahat naman ng nangyari sa buhay ko, soobrang daming paring blessings na dumadating. Minsan nga lang inaatake ako ng pagiging ungrateful per kung regrets at regrets lang ang pag uusapan, halos wala ako nyan. APIR! :))
